واژه وب نامرئي يا وب پنهان  را نخستين‌بار ژيل الس‌ورت در 1996 به‌كار برد. گرچه اين واژه بر مفهومي چند بعدي و گسترده دلالت دارد با اين حال مي‌توان آن را به اجمال چنين تعريف كرد: وب پنهان بخشي از وب است كه به هر دليل از دسترس موتورهاي كاوش به دور مانده و بازيابي اطلاعات موجود در آن از طريق جست‌وجو با موتورهاي عمومي ميسر نيست. اگرچه واژه‌هاي موازي ديگري نظير وب عميق و وب تاريك يا وب مات گاهي به‌صورت مترادف براي اين بخش از وب به‌كار برده مي‌شوند، اما در حقيقت آنها معادل يكديگر نبوده و هر يك اشاره به نوع خاصي از ناپيدايي در وب دارند. شكل‌گيري وب پنهان، ناشي از عوامل مختلفي است، نظير ضعف موتورهاي جست‌وجو در نمايه‌سازي، پويايي صفحات وب، و عدم‌دسترسي آنها به بخش‌هايي از وب كه نياز به رمز عبور دارند. وب پنهان از دو جهت اهميت دارد: از نظر كمّي، زيرا حجم اطلاعات نهفته در وب پنهان خيلي بيشتر از بخش سطحي يا آشكار است؛ و ديگر از نظر كيفي، چرا كه اطلاعات نهفته در اين بخش معمولا منابع ارزشمندي هستند. به‌طور مثال بسياري از پايگاه‌هاي اطلاعات الكترونيكي پيوسته و فهرست پيوسته عمومي كتابخانه‌ها جزئي از وب پنهان هستند كه موتورهاي جست‌وجو قادر به‌دستيابي به محتوا و نمايه‌سازي آنها نيستند. با توجه به اينكه استفاده از موتورهاي جست‌وجو تنها راه اطلاع‌يابي در اينترنت نيست، كاربران مي‌توانند با روش‌هاي مختلف سطح ناپيدايي در وب را در جست‌وجوهاي خود كاهش داده و بهره‌وري كاوش خود را ارتقا بخشند. كتابداران و اطلاع‌رسانان به‌عنوان متخصصان اطلاع‌يابي به‌صورت بالقوه از اهميت ويژه‌اي در كاهش سطح ناپيدايي وب برخوردارند.