عکسبرداری ذره بینی مثبت یا منفی روی فیلم.این اصطلاح معمولا به یک ورق فیلم یا یک نوار طویل یا یک حلقه فیلم شانزده میلیمتری یا 35 میلیمتری یا حتی 70 میلیمتری که روی آن یک سلسله عکسهای ذره بینی باشد اطلاق می گردد.طول میکروفیلم ممکن است بین 100 تا 2هزار پا باشد. علاوه بر فیلم به صورت حلقه ای، فیلم را در قطعات معمولا 16یا 35 میلیمتری که طول آن بین یک تا سه اینچ است نیز نگه می دارند و به آن تک فیلم (Unit system)  می گویند. نوع دیگر سیستم ماتریس (matrix system)  است که تصاویر ریز شده به صورت دو بعدی روی یک ورقه فیلم به قطع 6×6 یا 8×8 انیچ قرار گرفته. هریک از انواع فیلم ممکن است خود با دو نظام قابل بازیابی باشد:

  1. نظام نشانی (address system)  که در آن هریک از فیلم ها دارای شماره یا عنوانی است که بازیابی از طریق آنها انجام می شود.
  2.  نظامی که محتوای فیلم را به طور کلی تعریف می کند و بازیابی از آن طریق انجام می شود.
در نظام تک فیلمی که معمولا دارای ابزار و وسایل خاص خود است ( مثل peephole) امر بازیابی به مراتب سریع تر از فیلم به صورت حلقه ای انجام می شود.در نظام ماتریس به شرطی که از نظام نشانی بهره گیرد بازیابی از آن هم سریع تر می شود. برای مقاصد خاص مثلا کپی کردن از روی روزنامه یا نقشه های مهندسی و یا تهیه میکروفیلم معمولا 70 میلیمتری به کار میرود.رطوبت هوای محلی که میکروفیلم ها در آن ذخیره می شوند نباید بیش از 60% باشد و حرارت ناگهانی برای میکروفیلم ضرر دارد. قفسه های مخصوصی که رطوبت و هوا را از طریق استعمال مواد شیمیایی متعادل نگه می دارد موجود است، ولی ممکن است آنها برای فیلم ضرر داشته باشند. میکروفیلم ها ی حلقه ای بهتر است روی لبه ی خود در جعبه های فلزی یا مقوایی کوچک ذخیره شوند و در کشوهایی با عمق کم قرار بگیرند و اگر به صورت ورقه هستند درون حفاظهای شفاف قرار بگیرند. برای خواندن و استفاده کردن از میکروفیلم دستگاههای مخصوص لازم است که جدیدترین آنها به دستگاه چاپ و تکثیر نیز مجهز است.